Το πρώτο και βασικότερο είναι η βούληση του διδάσκοντα να ξεφύγει από το συνηθισμένο πλαίσιο διδασκαλίας, το οποίο έχει κουράσει και πολλές φορές από μόνο του δημιουργεί πρόβλημα στην εκμάθηση οποιουδήποτε αντικείμενου. Από κει και πέρα, αυτό που χρειάζεται είναι μια ρεαλιστική εκτίμηση του περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο καλείται να ασκήσει το λειτούργημά του ο διδάσκων, ώστε να στραφεί στο καταλληλότερο για την περίπτωση μοντέλο. Όσο κόπο και να θέλει στην αρχή, κυρίως από τη μεριά του διδάσκοντα, για να τεθεί σε εφαρμογή ένα μοντέλο μη-παραδοσιακής διδασκαλίας, το σίγουρο είναι ότι τα αποτελέσματα θα τον δικαιώσουν και θα αλλάξουν στους διδασκομένους την εικόνα σχετικά με τη μάθηση, αλλάζοντας προς το θετικότερο και τη στάση τους απέναντι στο μάθημα.